De wereld op de foto
Reizen van Lione en Rene Kolsteren
IN BEWERKING. Foto's volgen z.s.m.
DEEL 3 NIEUW-ZEELAND, TASMANIE, MELBOURNE
Waitangi Bay
Na twee lange ‘zeedagen’ landen we bij Waitangi, een zeer mooie locatie op het prachtige Noordereiland. Nieuw-Zeeland, eindelijk is een bezoek aan dit land er toch van gekomen. Het is schitterend weer. Het ziet er mooi en vriendelijk uit. We gaan een dagtocht door de Bay of Islands maken. Vanuit de haven steken we een kleine brug over en belanden dan meteen in het stadje Paihia Harbour. Daarna begint een schitterende panoramische route.
Nieuw-Zeeland is een heuvelachtig en vaak ook bergachtig eiland. Er is geen dorp of stadswijk dat niet half of helemaal tegen een heuvel aangebouwd is, of boven op die heuvel, met prachtige vergezichten. Dat maakt het wonen hier over het algemeen heel aantrekkeljk: mooi ‘golvende’, langzaam oplopende of dalende wijken met huizen bijna altijd op een ‘verhoging’ naast de weg gebouwd. De huizen zelf zijn niet altijd aantrekkelijk. Soms schreeuwen ze om een opknapbeurt en de meeste bungalows hebben niet eens zo veel woonoppervlak. Dat is anders in steden als Wellington en Napier, waar schitterende huizen staan. De huizenprijzen liggen daar vrij hoog.
In Kawakawa stoppen we bij de beroemde Hundertwasser-toiletten. Deze unieke openbare toiletten zijn ontworpen door de Oostenrijkse kunstenaar Friedensreich Hundertwasser (1928 – 2000) en zijn een populaire bezienswaardigheid. Het gebouw heeft kleurrijke zuilen, mozaïeken en organische vormen, passend bij Hundertwassers afkeer van rechte lijnen. Hundertwasser woonde en werkte de laatste 25 jaar van zijn leven in de buurt en ontwierp dit project in 1999 als een geschenk aan de stad.
Daarna brengen we een bezoek aan de Rainbow Falls. Rainbow Falls (Māori: Waianiwaniwa) is een spectaculaire waterval van 27 meter met één val, gelegen aan de Kerikeri-rivier. Bekend als de "Waters of the Rainbow" (Wateren van de Regenboog), is het beroemd om de regenbogen die vaak zichtbaar zijn in zijn nevel tijdens zonnige middagen. De watervallen zijn gelukkig gemakkelijk toegankelijk. Er zijn drie hoofdpunten om te kijken. Twee bevinden zich bovenaan en bieden een breedbeeldzicht op het water dat over basaltstenen stroomt, en één lager platform biedt een direct uitzicht vanaf de basis.
Niet lang daarna komen we bij de Kawiti Glow Worm Caves. Het wordt hier overal aangekondigd als een verbluffende rondleiding door de gloeiwormgrotten. De grotten zijn prive bezit en om die reden mogen er geen foto’s gemaakt worden. Jammer, want het is op zich een aardig gezicht. Na een korte wandeling door de grot zie je de gloeiwormen op het plafond, honderden. Dat is eigenlijk alles en na twee keer gloeiwormen zien, hebben we het wel gezien. Het valt allemaal een beetje tegen.
30 kilometer van Kerikeri maken we de Manginangina Kauri Walk. De Manginangina Kauri Walk is een gemakkelijke, 2 km lange rondwandeling (ca. 20 minuten) door het Puketī Forest. Het goed onderhouden, rolstoelvriendelijke bospad voert via een boardwalk langs indrukwekkende, torenhoge Kauri-bomen en inheemse struikgewas. Het is een snelle"must-see" stop om de eeuwenoude bossen van Nieuw-Zeeland te ervaren.
Een paar kilometer van Paihia liggen de Haruru Falls. Dit is een brede, hoefijzervormige waterval in de Waitangi River. De naam 'Haruru' betekent in het Māori "groot lawaai" of "continu gedreun", wat vooral merkbaar is na hevige regenval wanneer de waterval met grote kracht naar beneden stort. De waterval is ongeveer 5 meter hoog en heeft een zeldzame hoefijzervorm. Hoewel niet bijzonder hoog, staat het bekend om zijn breedte en het volume van het water. We schieten hier wat foto’s en genieten van het uitzicht.
Tot slot komen we bij de Waitangi Treaty Grounds, gelegen aan de schitterende Bay of Islands. Deze plek staat bekend als de "geboorteplaats van Nieuw-Zeeland". Dit is de plek waar op 6 februari 1840 het Verdrag van Waitangi werd ondertekend tussen vertegenwoordigers van de Britse Kroon en meer dan 40 Māori-stamhoofden. Precies over 1 week is het 6 februari en deze nationale feestdag van Nieuw-Zeeland wordt groots gevierd. Er is dan een groot gratis festival op het terrein om de nationale feestdag te vieren, en de voorbereidingen zijn in volle gang. We hebben vanaf deze plaats een prachtig uitzicht over de Bay of Islands.
Er waren destijds twee versies van het verdrag één in het Engels en één in de Maoritaal. Helaas waren de versies niet identiek, op verschillende plaatsen stond in de ene versie iets heel anders dan in de andere versie. Tja, de sluwe Engelsen. In ieder geval heeft het lange tijd tot veel discussie en interpretatieverschillen geleid.
Tauranga
De volgende dag ligt ons schip in Tauranga. We doen deze dag geen echt programma of excursie.
De op een schiereiland gelegen gemoedelijke buitenwijk Mount Maunganui staat bekend om de gelijknamige, niet meer actieve vulkaan. Bij deze heilige plek voor de Maori's zijn er wandelpaden met uitzicht op de oceaan. Er is een mooi lang zandstrand Main Beach. De paar winkelstraten zijn gezellig en de sfeer is bijzonder gemoedelijk te noemen. Ook hier (in Mount Maunganui, dat tegen Tauranga aan ligt) is het noodweer geweest, er was een aardverschuiving de week er voor, die zes mensen het leven kostte.
Auckland
Auckland, bekend als de "City of Sails", is de grootste stad van Nieuw-Zeeland en een dynamische metropool (2,7 miljoen inwoners), die is gebouwd op een slapend vulkanisch veld met meer dan vijfitg vulkaankegels. Het is, zoals in de meeste plaatsen in Nieuw-Zeeland, hier dan ook heuvelachtig, buiten het compacte centrum. Als we de haven binnenvaren hebben we een fantastisch zicht op de skyline. Hoge gebouwen en de Skytower. Deze toren is met een hoogte van 328 meter een van de meest iconische herkenningspunten van Nieuw-Zeeland. De toren biedt een panoramisch 360-graden uitzicht over de stad, We gaan hier niet omhoog, we gaan dit in Melbourne doen. De relatief kleine binnenstad gaat al snel over in de uitgestrekte buitenwijken, die tegen de heuvels gevleid liggen. We nemen de hop on hop offbus,. We maken hiermee een extra lange tour (van twee uur) door de stad en omgeving. Na het grootstedelijke centrum rijden we door wijken als Eden Terrace en Mount Eden, inderdaad: op een berg gebouwd. Het zijn fraaie wijken,die ons doen denken dat we hier best wel zouden willen wonen. We rijden via Auckland Zoo en dan de lange weg terug via Newmarket naar de wijk Parnell.
Het welvarende en stijlvolle Parnell is de oudste buitenwijk van Auckland, opgericht in 1841 en staat bekend om de chique boetieks, galerieën en restaurants, met name de Franse bistro's en stijlvolle chocoladecafés van Parnell Road. Dwars door het park Auckland Domain lopen allerlei voet- en fietspaden. In dit park staat ook het Auckland War Memorial Museum, met onder andere exposities over vulkanen en de Maori-cultuur. De wijk wordt gekenmerkt door de mix van historische Victoriaanse architectuur en moderne luxe. Parnell Road is een charmant winkelgebied met kasseienstraatjes, gerestaureerde houten villa's, chique boetieks en kunstgalerieën.
We rijden daarna door rustiger gebied, langs het strand en weer terug naar de binnenstad. Veel gezien van deze prachtige stad!
Tauranga
We zijn weer terug in de binnenhaven van Mount Maunganui (Tauranga). Vandaag gaan we o.a. naar Rotorua, één van de hoogtepunten van Nieuw-Zeeland. We rijden over het platteland. Dit is kiwi- en avocadogebied en we bezoeken een kiwiplantage. Vervolgens passeren we twee mooie meren: Lake Rotoiti en Lake Rotorua.
Even buiten de stad Rotorua bevindt zich het Whakarewarewa Redwood Forest. De bomen werden aan het begin van de 20e eeuw geplant als onderdeel van een programma om de levensvatbaarheid van verschillende exotische boomsoorten voor commerciële bosbouw in Nieuw-Zeeland te beoordelen. De inheemse Nieuw-Zeelandse bossen waren tegen het einde van de 19e eeuw gekapt en de herbossing van exotische boomsoorten was hier dan ook en reactie op. Met behulp van gevangenisarbeid werd hier herplant. We zullen op meer plaatsen in Nieuw-Zeeland horen dat bij de ontwikkeling van het land hele stukken oorspronkelijk bos gekapt zijn ten behoeve van landbouw en de bouw van dorpen en steden. Echter, er is ook weer bijzonder veel terug geplant, zodat Nieuw-Zeeland nu een behoorlijk groen karakter heeft met veel bossen en parken. De bomen in Redwood Forest zijn bijzonder hoog en breed.
Rotorua
Rotorua (55.000 inwoners) is een stad op het Noordereiland van Nieuw-Zeeland, wereldberoemd om zijn indrukwekkende geothermische activiteit en als kloppend hart van de Māori-cultuur. De stad ligt in een vulkanische caldera aan de oevers van Lake Rotorua.
De regio staat bekend om spuitende geisers (zoals de Pōhutu-geiser), borrelende modderpoelen en kleurrijke minerale terrassen. Vanwege de zwaveldampen hangt er in de stad vaak een kenmerkende geur van 'rotte eieren'.
Binnen de gemeentegrenzen van Rotorua ligt het Maoridorp Whakarewarewa. Het is de thuisbasis van de Tūhourangi Ngāti Wāhiao-bevolking, die al eeuwen in de vallei woont en de natuurlijke stoom en warmwaterbronnen blijft gebruiken voor dagelijkse taken zoals koken en baden.
Whakarewarewa is een levendig dorp gelegen in dit bijzondere landschap van uitbarstende geothermische activiteit, hete thermale bronnen en hete, borrelende modderpoelen. Je kunt hier als bezoeker rondleidingen volgen onder leiding van directe afstammelingen van de oorspronkelijke gidsen om te zien hoe de gezinnen van het dorp (ongeveer 900 inwoners) momenteel op het actieve geothermische plateau verblijven. Uiteraard maken wij zo’n rondleiding. Er heerst een bijna mystieke sfeer in het dorp. De zwavelwolken worden over het dorp geblazen, in bijna elke tuin en straat zijn geiseropeningen, waardoor de wolken omhoog geduwd worden en het zicht verandert dan ook steeds. Soms zijn huizen, straten, bomen en struiken helemaal of half in de ‘mist’ gehuld en even later kun je alles weer helder zien. Dat wisselt voortdurend.
De vallei bevat ongeveer 500 warmwaterbronnen en 65 geiseropeningen.
In het dorp ligt ook de Pōhutu-geiser, de grootste actieve geiser op het zuidelijk halfrond, die ongeveer elk uur tot 30 meter hoog uitbarst.
Uiteindelijk komen we terecht in het volledig gebeeldhouwde ontmoetingshuis Whare Tupuna (voorouderlijk huis), waar we een traditioneel Maori-welkom krijgen, met traditionele liederen, dansen en demonstraties van vechtkunsten, waaronder de beroemde Haka.
De Maori’s vormen vandaag de dag overigens slechts 15% van de bevolking. Driekwart daarvan woont op het Noordereiland. Het gaat dan om bijna 400.000 Maori’s. Hun cultuur is overal prominent aanwezig.
Kaituna Rapids & watervallen staan in de hele wereld bekend om de zeer goede wildwater rafting mogelijkheden. De rivier stroomt over 45 kilometer van Lake Rotorua naar de Bay of Plenty en biedt een intense mix van adrenaline en natuur. Wij doen het rustiger aan en wandelen naar de Tutea Falls en genieten van de omgeving.
Napier/Hawke’s Bay
Napier (68.000 inwoners) is een kuststad in de regio Hawke's Bay, wereldberoemd om haar unieke Art Deco-architectuur. De stad werd in deze stijl herbouwd na een verwoestende aardbeving in 1931. In de regio rondom Napier worden veel schapen gehouden, en het is een van de grootste producenten van appels, peren en steenvruchten.
Op 3 februari 1931 verwoestte de dodelijkste aardbeving van Nieuw-Zeeland in nauwelijks 3 minuten tijd de steden Napier en Hastings (10 kilometer zuidelijker) in Hawke's Bay. Bij de aardbeving met een kracht van 7,8 kwamen minstens 256 mensen om het leven: 161 in Napier, 93 in Hastings en twee in Wairoa. Zowel Napier als Hastings werden met de grond gelijk gemaakt. De stad werd herbouwd in de stijl van die tijd. Art Deco was tussen 1920 en 1940 zeer populair en werd als ultra modern beschouwd. Tegen het einde van het decennium was Napier de nieuwste en modernste stad ter wereld.
We gaan eerst naar de Centennial Gardens aan de voet van Buff Hill nabij het centrum, een zeer goed onderhouden en fraai park waarbij goed gebruik is gemaakt van het geaccidenteerde terrein. In het park bevindt zich een 40 meter hoge waterval. Daarna klimmen we gestaag omhoog totdat we een ‘lookout’ bereiken. Daar hebben we een schitterende uitzicht op de stad en haar mooie gebouwen.
Vervolgens krijgen we een rondleiding door Art Deco Napier. Een mooie bouwstijl met altijd verschillende ontwerpen van huizen en gebouwen. Geen gebouw is hetzelfde. Boeiend om te zien.
We gaan verder over de weg naar Te Mata Peak (398 m). De top, die over de weg per auto gewoon te bereiken is (wel een heel smalle weg!) biedt een fantastisch uitzicht over de Heretaunga Plains. De Te Mata Peak ligt in het Te Mata Park waar verschillende mooie wandelingen zijn uitgezet. De top is een favoriete spot van hanggliders omdat er een goede wind van de Stille Oceaan wordt geblazen. De berg bestaat uit kalksteen dat ongeveer 2 tot 3,5 miljoen jaar geleden op de zeebodem is gevormd en later door tektonische krachten omhoog is geduwd
De Maori-legende vertelt dat de Te Mata het lichaam is van opperhoofd Te Mata O Rongokako. Deze verslikte zich en stierf toen hij zich een weg door de heuvel at. De dochter van een ander opperhoofd had hem die taak gegeven. De 'beet', die zijn dood betekende, is vanuit Hastings - elf kilometer verderop - duidelijk te zien, net als de rest van zijn lichaam.
In Hastings zijn diverse belangrijke Māori-beelden en houtsnijwerken (whakairo) te vinden, die de rijke cultuur en geschiedenis van de lokale Ngāti Kahungunu-stammen weerspiegelen. Op Ngā Pou o Heretaunga (Civic Square) bezoeken we de meest prominente verzameling van 18 (inmiddels 19) prachtig gesneden pou tūpuna (voorouderpalen). Ze vertegenwoordigen verschillende marae (ontmoetingsplaatsen) in de omgeving en vertellen verhalen die 20 generaties overspannen. Ze zijn gemaakt van totara-hout. Een bijzondere plek.
Wellington
Wellington is de compacte, heuvelachtige hoofdstad van Nieuw-Zeeland, gelegen aan de zuidpunt van het Noordereiland. Met ‘slechts’ 400.000 inwoners is Wellington niet de grootste stad van het land, wel een hele belangrijke. De stad staat bekend om zijn sterke winden ("Windy Wellington") en heeft een levendige koffiecultuur. Wellington is ook het politieke hart van het land en huisvest belangrijke culturele instellingen zoals het Te Papa Museum en de Wellington Botanic Garden. De stad biedt een mix van historische bezienswaardigheden en moderne architectuur, waardoor het een must-visit is voor elke reiziger.
Wellington heeft vanwege zijn ligging aan de zeestraat tussen de twee eilanden van Nieuw-Zeeland zoals gezegd een winderig en vrij nat klimaat. Toch is het een aantrekkelijke stad om te wonen en om er te zijn. Op de dag van ons bezoek is het gelukkig vrij mooi weer in de hoofdstad.
We nemen de shuttle van het schip naar 280 Lambdon Quay, daar is het stationnetje van de cablecar. De cablecar stopt op hoogste punt van Mount Victoria, een heuvel ten noorden van de binnenstad van 196 meter hoog, die je een uitzicht biedt op downtown Wellington en de zee.
Op de top (vierde halte met de naam cable car lookout) zijn de botanische tuinen. We maken hier een wandeling. Er is een free shuttle (4 km) naar Zealandia Te Māra a Tāne, dit is een ecosanctuary, een prachtig natuurgebied/stadspark. Wegens tijdgebrek laten we dit schieten. We gaan terug met de cablecar naar beneden.
Beneden aangekomen besluiten we om ook hier weer de hop on hop off route te doen, omdat dit voor ons de gemakkelijkste manier is om zo veel mogelijk van deze stad te zien . We rijden langs Te Papa museum en de Oriental Bay en vervolgens weer naar boven naar de Mount Victoria lookout. Cuba Street en Ghuznee Street vormen het hart van het winkelgebied. Cuba Street is een levendige, 925 mete lange, iconische straat. Het staat bekend om zijn Boheemse sfeer en beschikt over een bruisend voetgangersgebied, historische Victoriaanse/Edwardiaanse architectuur, eclectische winkels, cafés en straatkunst
Zeelandia is het al eerder genoemde gebied nabij de top van de calbecar. We rijden door de omgeving, een bijzonder mooi gelegen en fraai vormgegeven woonwijk. Via de parlementsgebouwen rijden we terug naar de haven.
Timaru
Timaru is een vrij rustig provinciestadje in South Canterbury, een vlak landbouw- en veeteeltgebied met slaperige dorpjes. Timaru (27.000 inwoners) is bekend om zijn kleine blauwe pinguïns in Caroline Bay en dolfijnen. Wij hebben dit helaas niet gezien. In vijf minuten rijden we met een shuttlebusje van de haven naar het centrum. Er is een klein marktje. De winkelstraat hier heet Stafford Street. Er heerst een gemoedelijke sfeer, zoals eigenlijk overal wel in dit land. Een aanleghaven van weinig belang eigenlijk, maar leuk om er te zijn geweest.
Dunedin
Het schiereiland nabij Dunedin in Nieuw-Zeeland heet het Otago Peninsula (Otago-schiereiland). Dit 24 kilometer lange, heuvelachtige gebied staat bekend om zijn ruige kustlijn, unieke wilde dieren zoals koningsalbatrossen en pinguïns, en de nabijheid van de stad Dunedin. Wij bezoeken zowel het schiereiland als de stad.
Ons schip meert vandaag aan in Port Chalmers, een aantrekkelijk vriendelijk havenstadje, vlakbij Dunedin. Het schiereiland Otago vormt de oostelijke grens van de Otago Harbour, direct naast Dunedin. De rit gaat vandaag naar het uiterste puntje van Otago. De weg er naar toe biedt panoramische uitzichten, het ene nog mooier dan het andere. Dit is puur genieten van zoveel natuurschoon. Een vredig, bijna ‘pastoraal’ (in de zin van het ‘idyllische platteland’), heuvelachtig en groen landschap.
Tararoa Head, op het uiterste puntje, is de thuisbasis van een kolonie noordelijke koningsalbatrossen. Uiteraard bezoeken we die. In het informatiecentrum krijgen we eerst informatie over deze bijzondere dieren, die alleen hier voorkomen. Daarna gaan we ze zien. Het is een steile klim naar het uitzichtpunt, vanaf waar we ze tegen de rotsen zien. Sommigen zitten gewoon rustig op de rots, anderen stijgen op en we zien ze langs vliegen: hun vleugels hebben een enorme spanwijdte van bijna 3 meter.
Dunedin heeft een mild klimaat. De temperaturen liggen tussen 4 (winter) en 18(zomer) graden, niet uitzonderlijk warm dus en ook niet uitzonderlijk koud, maar wel met sneeuwrijke winters. Een beetje zoals Schotland, het thuisland van de stichters van Dunedin. De stad staat bekend om zijn ongelooflijk mooie flora. En verder om zijn Schotse en Maori erfgoed, en Victoriaanse en Edwardiaanse architectuur.
Dunedin werd in 1848 door Schotse kolonisten gesticht. Het is dan ook de Keltische naam voor de hoofdstad van Schotland (Edinburgh). Met 130.000 inwoners is het de tweede stad van het Zuidereiland. Ongeveer 25.000 inwoners zijn studenten, dat maakt de stad extra levendig want er is altijd wel wat te doen. Door de vele studenten is er een bruisend nachtleven in Dunedin.
In het noorden van de stad bevindt zich ook de steilste bewoonde straat ter wereld! Baldwin Street heeft een stijgingspercentage van 34,8% en je doet er ongeveer tien minuten over om de 350 meter lange straat omhoog te lopen. Op foto’s lijkt het nogal mee te vallen, maar nu wij er in het echt staan is de straat toch echt heel steil. Het schijnt dat het ontwerpen van de wijk waarin de straat ligt gebeurde door mensen van achter hun bureau in Schotland, ze waren nog nooit op het Zuidereiland geweest. De staat werd op de kaart getekend, zonder dat men door had dat dit vanwege de steile heuvel eigenlijk onmogelijk was.
De Dunedin Botanic Gardens zijn ongelooflijk mooi. Het park, dat al in 1880 werd aangelegd, bestaat uit een lager (vlak) gedeelte en een hoger op de hellingen van de heuvel gelegen deel. Het is hier bijzonder fijn wandelen met fraaie doorkijkjes.
Het stadscentrum van Dunedin is op bijna elke hoek bezaaid met historische gebouwen. Op slechts enkele blokken van het Octagon-plein bevinden zich een aantal bijzonder belangrijke architectonische pareltjes, waaronder het gemeentehuis, de St. Paul's Cathedral, de First Church, het gerechtsgebouw van Dunedin en het treinstation van Dunedin. We stoppen in ieder geval bij het Universiteitsgebouw en het fraaie station om te fotograferen en er even rond te lopen.
Uiterst tevreden over weer zo veel moois op één dag keren we tegen de avond moe terug op ons schip.
Cruisen langs het Fiordland Nationaal Park.
Fiordland National Park beslaat de hele zuidwestelijke hoek van het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland. Het is met ruim 12.000 km2 (een derde van Nederland) het grootste nationale park van het land. Het park maakt deel uit van het UNESCO-Werelderfgoed Te Wāhipounamu en staat wereldwijd bekend om zijn spectaculaire fjorden, gletsjermeren, dichte regenwouden en torenhoge bergtoppen.
Wij varen langs de kust om twee fjorden binnen te varen. De Milford Sound (Piopiotahi) is de beroemdste fjord van Nieuw-Zeeland, gedomineerd door de iconische Mitre Peak. Het is de enige fjord die ook direct via de weg bereikbaar is.
De Doubtful Sound (Patea), bekend als de 'Sound of Silence' is dieper en langer dan Milford Sound en is aanzienlijk afgelegener, omdat hij niet per eigen auto bereikbaar is. Als wij er varen is het vooral in de Milford Sound grijs en mistig weer. Het regent lichtjes en toch staan wij een hele tijd te kijken naar wat we voorgeschoteld krijgen. Het is, toegegeven, niet zo mooi als de plaatjes die we gezien hebben met zonnig weer en een strakblauwe lucht. Maar in ieder geval mooi genoeg. In Milford Sound is het beter weer: het is in ieder geval lichter en de foto’s zijn dan ook iets mooier uitgevallen. Dat was dan Nieuw-Zeeland, we varen nu in twee dagen naar het Australische Tasmanië.
Hobart, Tasmanië
Hobart (47.000 inwoners) is de zuidelijkste hoofdstad van Australië en, na Sydney, de oudste stad van het land. De stad is voor 2026 uitgeroepen tot een van de top 10 trending reisbestemmingen ter wereld door Expedia. Waarschijnlijk heeft dit te maken met het feit dat de stad uitvalbasis is voor centraal Tasmanie, dat toeristisch erg aantrekkelijk is (bergen, natuurschoon).
De stad ligt aan de monding van de rivier de Derwent en aan de voet van de 1.271 meter hoge kunanyi / Mount Wellington. We landen in het gezellige haventje. Het is lekker weer, 22 graden en een zonnetje en de stad ziet er zomers uit. We gaan de nabijgelegen Mt. Wellington beklimmen, per bus uiteraard want we zijn geen klimmers. Eerst zijn de uitzichten nog best mooi, we maken halverwege een stop om een boswandeling te maken, maar gaandeweg wordt het zicht steeds minder en als we uiteindelijk op de top belanden zien we helemaal niets. Het is nogal koud, het miezert en waait en het is geen plek om lang te blijven. Als we afdalen komen we snel weer in het gebied waar we nog enigszins uitzichten hebben. We houden onszelf maar voor dat in ieder geval de rit naar de top aardig was.
De eerste dag Tasmanië was dus minder, behalve dan het verblijf in de toch wel gezellige stad Hobart.
Burnie, Tasmanië
Het is twee dagen varen naar de noordwestkust van Tasmanië, waar het stadje Burnie ligt. Hemelsbreed ligt het 325 kilometer van Hobart. Burnie is een havenstadje met 19.400 inwoners en niet bepaald een hele mooie stad. Zo is het ook niet bedoeld. Er moest hier gewerkt worden en verdiend worden. En dus kwam er veel industrie en een haven, en dat alles domineert dit stadje. De haven van Burnie is een belangrijke haven voor de export van bosproducten, mineralen en landbouwproducten. Geen ruimte voor stedelijke fratsen, zoals parken of indrukwekkende gebouwen, wel vier korte winkelstraten (voor de toeristen). Van bovenaf, waar we later die dag zullen zijn, is dat goed te zien. Desondanks is dit uitzicht op dit werkstadje en de zee op zich best mooi. Hierboven is het wel enigszins parkachtig ingericht.
We gaan deze dag naar Cradle Mountain NP. Het ligt op ruim anderhalf uur rijden van Burnie en de rit er naar toe is al landschappelijk gezien prachtig te noemen. Cradle Mountain NP is een van de meest iconische natuurlijke bezienswaardigheden van Tasmanië. De berg zelf heeft karakteristieke gekartelde toppen en de ligging aan het spiegelgladde Dove Lake is meer dan schitterend.
De regio is een paradijs voor wandelaars. Voor ons, de dagjesmensen, is het Dove Lake Circuit (ca. 2-3 uur) zeer populair vanwege de uitzichten op de berg en het veel gefotografeerde historische boothuis uit 1940. Dove Lake is een spectaculair gletsjermeer gelegen aan de voet van Cradle Mountain. Het is een van de meest iconische natuurlijke bezienswaardigheden van de regio en staat bekend om zijn kristalheldere water en dramatische berguitzichten. We doen een deel van de route en genieten volop van zoveel natuurschoon. Het doet ons een beetje denken aan Patagonie, zelfs qua weer. Het weer is extreem onvoorspelbaar en kan "vier seizoenen in één dag" bevatten. Zelfs in de zomer kan het ineens gaan sneeuwen of heel hard gaan regenen. Het landschap verandert dramatisch per seizoen. In de herfst (april/mei) kleuren de inheemse fagus-bomen (de enige loofboom van Australië) de hellingen goudgeel. In de winter is de berg vaak met sneeuw bedekt. In de zomermaanden, de tijd dat wij er zijn, is alles mooi groen en geel. Veel bloemen ook. Het is mogelijk om hier de ‘beruchte’ Tasmaanse duivel te ontmoeten. Die hebben wij niet gezien, wel de grappige wombats.
Melbourne
Melbourne is de bruisende hoofdstad van de Australische deelstaat Victoria en staat wereldwijd bekend als de "culturele en sporthoofdstad" van het land. In de meest recente Global Liveability Index 2025 staat Melbourne op de 4e plaats wereldwijd als meest leefbare stad.
Melbourne, we waren er al eerder - in 2006 - en toen schreef ik al dat het de meest Europees aandoende stad van Australie was. Nu zou ik het omschrijven als het "Europa van Australië" vanwege de historische architectuur, de koffiecultuur en de verborgen steegjes (laneways) vol street art.
Populaire locaties zijn de Royal Botanic Gardens, de Queen Victoria Market en het Melbourne Cricket Ground (MCG), ook wel de 'tempel van de sport' genoemd. Het meest levendige en bekende deel van de stad is het blok dat op de kruising van St. Kilda Street en Flinders Street ligt, even ten noorden van de Yarra rivier met vier iconische landmarks: het fraaie Flinders Street Station, Federation Square, St. Pauls Cathedral en het stadhuis.
Melbourne heeft nu ongeveer 5,35 miljoen inwoners. Hoewel Sydney vaak als de grootste stad wordt gezien, is Melbourne in bepaalde stedelijke metingen inmiddels de grootste stad van Australië.
Vooraf hebben we bedacht dat we van de haven de tram naar halte downtown zouden nemen om van daaruit ‘wel te zien’. Melbourne is echter heel groot en we hebben zelf beide sinds enige dagen wat ‘mobiliteitsproblemen’. We gaan dus weer stadsrondrit maken. Port Melbourne is de ‘zeekant’ van Melbourne, samen met het er naast gelegen St. Kilda. Chique wijken die aan een mooi lang zandstrand liggen. Vandaag is het strand leeg, het is koel met zo’n 18 graden. Gisteren lag het echter bomvol, toen het 36 graden was. Melbourne staat bekend om zijn heftige tempetatuurschommelingen. We rijden langs een studentenwijk naar het noordwesten, naar het Sportcentrum in en rond Albert Park. Hier wordt getennist (Melbourne Open) en geracet. We kunnen over het Street Circuit van de GP rijden en links en rechs passeren we kilometers lang de lege tribunes.
Door de parkachtige omgeving (aan parken geen gebrek in deze stad!) rijden we naar de Royal Botanical Gardens. Vlakbij staat de Shrine of Remembrance, het nationale oorlogsmonument van de staat Victoria. Dit markante monument is gebouwd in 1934 om veteranen uit de Eerste Wereldoorlog te eren en tegenwoordig alle Australiërs die hebben gediend in oorlogen en vredesmissies. Het monument is gelegen in het Kings Domain aan Birdwood Avenue en biedt naast herdenkingsruimtes ook uitgebreide museale tentoonstellingen en een panoramisch uitzicht over Melbourne. We waren hier in 2006 ook al geweest, maar het maakt toch weer indruk. Langs de Yarrarivier, nog steeds in zuidelijk Melbourne, rijden we naar de South Bank, een moderne wijk met een winkelgebied en wandelgebied langs de rivier, van waar je een mooi zicht hebt op de eerder genoemde vierhoek Flinders Street station, stadhuis, St. Pauls kathedraal en Federation Square.
Hier bevindt zich ook het Skydeck, gelegen op de 88e verdieping van de Eureka Tower. Het is het hoogste observatieplatform op het zuidelijk halfrond. Het biedt een 360-graden panoramisch uitzicht over Melbourne en de omliggende regio, van de Dandenong Ranges tot Port Phillip Bay. De razendsnelle lift brengt je in 38 seconden boven. Het verblijf boven is fantastisch, ik zou wel uren naar beneden en in de verte kunnen kijken. We blijven er een half uur, want we moeten verder. We rijden het noorden van de stad binnen. Een kolossaal stadsdeel met veel oude gebouwen tussen de nieuwere wolkenkrabbers.
De Italiaanse wijk van Melbourne is Carlton, met name gecentreerd rond Lygon Street, bekend als "Little Italy". Dit gebied staat bekend om de hoge concentratie Italiaanse restaurants, pizzeria's, ijssalons en is de geboorteplaats van de cafécultuur in Melbourne. Het ligt direct ten noorden van het stadscentrum (CBD). Ookk dit kennen we nog uit 2006, maar de hernieuwde kennismaking is leuk. Een erg gezellige wijk! Tot slot rijden we terug naar ons schip en dit is tevens bijna het einde van deze grote reis.
We hebben in totaal 13.100 kilometer afgelegd (met de boot), waarbij dus nog niet de kilometers over land zitten. De verdeling was als volgt:
Sydney naar Brisbane 733 km
Brisbane naar Cairns 1.390 km
Cairns naar Alotau (Papoea-Nieuw-Guinea) 880 km
Alotau naar Honiara (Salomonseilanden) 1.050 km
Honiara naar Fiji (Suva) 2.100 km
Fiji naar Tonga (Nuku'alofa) 750 km
Tonga naar Waitangi (Nieuw-Zeeland) 1.780 km
Waitangi naar Auckland 185 km
Auckland naar Wellington 495 km
Wellington naar Dunedin 610 km
Dunedin naar Fiordland (Milford Sound) 300 km
Fiordland naar Hobart (Tasmanië) 1.500 km
Hobart naar Burnie 230 km
Burnie naar Melbourne 380 km
Melbourne naar Sydney 713 km
Sydney
Op onze 43e dag komen we in Sydney aan. We hebben 29 dagen gehad, waarop we in een haven hebben aangelegd, 13 zeedagen (die zijn nodig om grote afstanden te overbruggen) en 5 reisdagen om naar en van Oceantie te komen. Ruim 20 uur vliegen enkel en ook weer 20 retour en 6 wachturen in Singapore. Indrukwekkende cijfers. Ons grote genieten is niet in cijfers uit te drukken! Een hele indrukwekkende reis, die ons nog lang zal heugen.